Karaman

Karaman'ın tarihi, MÖ 8000'li yıllara kadar uzanan Neolitik Çağ yerleşimleriyle başlar. Canhasan Höyüğü ve Çatalhöyük gibi önemli arkeolojik sit alanları, bölgenin ilk çağlardan itibaren yoğun bir yerleşim yeri olduğunu göstermektedir. Hititler, Frigyalılar, Lidyalılar, Persler ve Büyük İskender'in hakimiyetine giren bölge, Roma İmparatorluğu döneminde Germenikopolis ve Laranda gibi isimlerle anılmıştır. Bizans döneminde de stratejik önemini koruyan Karaman, 11. yüzyılda Selçuklu Türklerinin Anadolu'ya gelmesiyle Türkleşmeye başlamıştır. Bu dönemde Anadolu Selçuklu Devleti'nin önemli merkezlerinden biri haline gelmiştir. 13. yüzyılın ortalarında Moğol istilasının ardından Anadolu'da kurulan Türk beyliklerinden biri olan Karamanoğulları Beyliği, Karaman'ı başkent yaparak bölgenin altın çağını yaşatmıştır. 1256 yılında kurulan beylik, Anadolu'daki Türk birliğini sağlama vizyonuyla hareket etmiş ve Türkçe'yi resmi dil ilan etmesiyle Türk dili ve kültürünün gelişmesinde büyük rol oynamıştır. Mevlana Celaleddin Rumi'nin babası Bahaeddin Veled'in de bir dönem yaşadığı yer olan Karaman, tasavvufi düşüncenin de önemli merkezlerinden biri olmuştur. Osmanlı İmparatorluğu'nun yükselişiyle birlikte Karamanoğulları Beyliği, Fatih Sultan Mehmet döneminde kesin olarak Osmanlı topraklarına katılmıştır. Osmanlı döneminde de stratejik önemini koruyan Karaman, eyalet merkezi olarak yönetimde yer almıştır. Cumhuriyet dönemiyle birlikte 1989 yılında il statüsüne kavuşan Karaman, günümüzde de binlerce yıllık kültürel mirasını yaşatmaya devam etmektedir.